Küçüktü, ufacıktı, içi dolu turşucuk değildi... Pembe selpakçı çocuktu.... Yalancıydı... Gülücükleri de yalancıydı. Beyaz değildi teni yalanları gibi... Kara kuruydu hafif ıslaktı sanki gözleri. Kalp acırken gözden yaş gelmez miydi, gelirdi elbet. Bana yalan söyleme gülerken gözlerinle, diyesim geliyordu ama kalbi acır diye sustum. “ Abi bi selpak alsanaaa.” dedi alt komşumuzun çocuklarıyla olanki muhabbetin yakınlığında... Baktım gülücükleri yalancı ben de yalancı bir gülümsemeyle başımdan savmak istedim. Beni kendisine yakın hissettirmeye vesile olmuş olacak ki aksine başımdan savuşup gideceğine daha da yapıştı... Azimle, inatla, illa selpak satacak bana. Muhabbet başladı. Ben sordum, o ce

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!