Apalak yüzü, ak sakalı, güler yüzü ile mahallemizin neşe kaynağı... Çocukluğumun Ali emmisi... Yüzünde hep bir tebessüm hep bir gülümseme... Sırtındaki kampurluk yaşlılıktan değil hayatın yükünden... Yıllar değildi Ali emmiyi yaşlandıran. Sıkıntılar, ıstıraplar, yokluklar kısacası hayattı, hayatın yüküydü. Evimiz kıbleye bakardı; yamacında ise Ali emminin evi. Tek gözlü, ahşap balkonluydu. Tahta tereği, dökme döşemeli tavanları, taş ocağı ve köşe başında hiç sönmeyen gaz lambası... Tek kişilik bir dünya idi Ali emmi! Kocaman bir derya...Çocuklardı yalnız dostu. Gün boyu balkona oturur, güneşe sırtımızı döner, geçmişe dem vururduk. Gençliği, evliliği, askerliği, av hatıraları...Akşam olur, gü

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!