Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder. Dantel gibi ortasındayız ömrün. Delikanlı cağımızdaki cevher, Yalvarmak, yakarmak nafile buğun, Gözünün yasına bakmadan gider. Şakaklarıma kar mı yağdı ne? Benim mi Allah’ım bu çizgili yüz? Ya gözler altındaki mor halkalar? Neden böyle düşman görünüyorsunuz; Yıllar yılı dost bildiğim aynalar? Zamanla nasıl değişiyor insan! Hangi resmime baksam ben değilim: Nerde o günler, o sevk, o heyecan? Bu güler yüzlü adam ben değilim, Yalandır kaygısız olduğum yalan. Hayal mecal şeylerden ilk askımız; Hatırası bile yabancı gelir. Hayata beraber başladığımız Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir; Gittikçe artıyor yalnızlığımız Gök

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!