Gittiğim hiçbir yere dönmedim. Hiçbir yolun dönüşü olmadı bende.
Son kez izliyordum ipek böceklerini. Vakti gelmiş; odalar boşaltılıp, kapılar kapatılmıştı. Yemyeşil yaprakları büyük bir keyifle yiyen ipek böceklerini izlemeyi seviyordum. Yaprakların tadını merak etsem de hiç bakmadım. Onlarla aynı tadı almayacağımı biliyordum. Yapraklardaki izler büyümeye, duyduğum kıtırtılar artmaya başladığındaysa; düşünüyor, hayal ediyor, seslerin suskunluğa dönüşmesini istemiyordum.
Güller açıp,gelincikler artmaya başladığı zaman ayrılacak olmak ne zor gelmişti bana. En sevdiğim ve hep sevdiğim kırmızı gülleri daha çok koklayıp, kopartmaya kıyamazken terk edecektim. T

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!