Saat her zamankinden geçti. Karanlık sanki daha bir koyu hava daha bir bunaltıcıydı. Burnuna ulaşan kokular nem ve kükürtten ibaretti. Ayaklarının altında su birikintileri sinsice kaplamıştı ara yolu. İki yanındaki duvarların yüksekliği sisten belli olmuyordu. İnsana bir mağaradaymış izlenimi veriyordu. Sadece iki sokak lambası vardı ve ışığın yetersizliği havayı kahverengiye boyamıştı. Alaca bir kahverengi. Az ilerde çöp bidonlarından biri taşmış çöpler yerlere saçılmıştı ama kokusu yayılmamıştı ortalığa. Herhalde kükürt kokusunu hiç bir şey bastıramazdı.
Kendi adım sesleri, şu an dünyadaki en huzurlu şeyi, sessizliği bozan tek şeydi. Doğduğundan beri kösele ayakkabı giyinir

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!