Bir dilek tutup veda sözü vermiştin. Bir şiir yazacaktın benim için, hala yazmadın. Elimdeki ekmek taş oldu, aydınlanmadı yüzüm. Ben kimsenin bilmediği bir yerden, herkesin bildiği bir sebeple kovuldum. Sen bilirsin, yanımdaydın. Bu yüzden, içinden gemiler gitmeyen adamın, derya olduğuna asla inanmam. Acıya ve gerekli olduğuna alışamadığım da bundan. Ama ihtiyacımı sen bilirsin, aslımı sen, kovulurken yanımdaydın. Sen yazarsan inanırım. Kendim düşünürsem ayaklarıma, yürürsem aklıma zincir vururlar, böyle olmasın.

Bir şiir yaz bana, bir dilek tut. Demir parmaklıkların arkasında, loş, rutubetli de olsa bir yerlerde, bir mum yansın benim için. Elimdeki ekmek

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!